Разгледница-11/Postcard-11, 1918-02-03

H.O.J 502, 3 февруари 1918

Драги мои пријатели, брзам да ви потврдам дека го примив поштенскиот пакет што ми го испративте. Навистина сум трогнат од вашето верно сеќавање и ви благодарам од сето срце за сите убави работи што ги најдов во пакетот. Сè пристигна во одлична состојба, чоколадите се прекрасни, како и сè останато. Чорапите ми се исто така многу корисни бидејќи уште ќе биде студено - ви благодарам за сè. Несомнено, со сите овие убави работи ми се разгали душата. Се надевам дека ги добивте моите последни писма и особено фотографиите кои особено ми значат и убеден сум дека многу ќе ве израдуваат. За жал, моето слободно време е во целост ограничено, не толку поради наплив на болни и ранети, туку поради недостиг на медицински персонал. Имаме голем број Анамити кои не знаат ништо да направат, а најчесто и не сакаат ништо да прават - тие повеќе пречат отколку што помагаат. Кутрите болни и ранети... меѓу француските болничари има многу болни, неколкумина го напуштија Истокот, но (...)" Слика: Македонија, 1917 година. Дотур на снабдување со воздушна жица

N° orig.- 11 Анализа: Ова е пример на воспоставените мееханизми со цел да се надомести отсуството на патишта и уредени патеки, особено во неколкуте километри зад фронтската линија. Некои остатоци од овие мрежи сè уште се зачувани на самите локации, како во Скочивир на јамката на Црна Река. Овие жичени линии служеа за транспорт на храна и муниција, но понекогаш и за евакуација на ранети и болни. Петар Нолев, планински водич и спасувач од Битола, ми раскажа за евакуацијата на неговиот дедо кога бил дете - француската армија го евакуираше со еден од овие мееханизми откако неговото семејство и селото биле уништени од артилериска паална. Текстот содржи неколку интересни елементи. Јазичното ниво на авторот укажува на добро владеење на пишаниот збор и висока образовна подготовка. Тој веројатно е лекар или болничар. Тој го споменува постојаниот проблем со болестите што погодиле 94,4% од војниците на Истокот: маларија, треска, неухранетост и тешкотии при адаптација на огромните температурни разлики. Анамитите се виетнамски регрути од француските колонијални области, регрутирани првично за земјоделски работи и помошни служби. Авторот на ова писмо има ниско мислење за нив, што го одразува колонијалниот менталитет на тоа време. Европските војници и медицинскиот персонал често имаа предрасуди кон колонијалните трупи. Треба да се напомене дека овие виетнамски работници беа принудени да служат далеку од својата татковина, во услови за кои не биле соодветно подготвени, што веројатно објаснува дел од нивната нерасположеност што ја забележува авторот.

N° orig.- 11 H.O.J 502, le 3 février 1918. Mes chers petits amis, je m’empresse de venir vous accuser réception du colis postal que vous avez eu l’amabilité de m’expédier. Je suis vraiment touché de votre fidèle souvenir et vous remercie de tout cœur de toutes les bonnes choses que j’ai trouvée dans ce colis. Tout est arrivé en parfait état, les chocolats sont délicieux, ainsi que tout le reste. Les chaussettes sont également très utiles car il continue à faire froid, je vous remercie pour tout cela. Je suis sans aucun doute, par toutes ces bonnes choses, beaucoup gâté. J’espère que vous avez reçu mes dernières lettres et surtout mes petites photos auxquelles je tiens tant, persuadé qu’elles vous feront beaucoup plaisir. Malheureusement mon temps libre est tout à fait limité, non pas tant par l’affluence de malades et de blessés que par la pénurie du personnel infirmier. Nous avons quantité d’annamites ne sachant rien faire et pour la plupart du temps ne voulant rien faire, ceux-ci sont plutôt encombrants. Pauvres malades et blessés, parmi les infirmiers français il y a beaucoup de malades, plusieurs ont quitté l’Orient mais (…) » Image : Macédoine 1917. Ravitaillement par fil aérien. Pas de lieu identifiable.

N° orig.- 11 Analyse Un exemple des systèmes mis en place pour compenser l’absence de routes et voies aménagées, en particulier dans les quelques kilomètres en arrière des premières lignes. Certains vestiges de ces réseaux sont encore conservés sur site comme à Skocivir dans la boucle de la Cerna. Ils servent au transport de vivres et munitions, mais aussi parfois pour évacuer les blessés et malades. Petar Nolev, guide de montagne et sauveteur secouriste à Bitola, m’a fait le récit de l’évacuation de son grand-père lorsqu’il était enfant par l’armée française avec un de ces systèmes après que la famille et le village de ce dernier a été détruit par des tirs d’artillerie. Le texte présente plusieurs points intéressants. Le niveau de langue de l’auteur atteste d’une bonne maitrise de l’écrit, voir d’un niveau éducatif élevé. Il est probablement médecin ou infirmier. Il évoque le problème récurent des maladies qui frappent 94,4% des soldats d’Orient : paludisme, fièvres, malnutrition, difficultés à s’adapter aux fortes amplitudes thermiques. Les « annamites » sont des conscrits vietnamiens issus de l’empire colonial français, recrutés à l’origine pour des travaux agricoles et de soutien, que l’auteur de ce courrier tient en faible estime.