Разгледница-98/Postcard-98, 1918-12-16

Разгледница-98/Postcard-98

Македонски фронт, 16.12.1918 г.

Драги родители и брате,

Еве нè конечно во Битола, веќе два дена откако го напуштивме нашиот „пустински“ сектор, па затоа радоста на сите нас е голема што можеме повторно малку да поживееме во цивилизирана средина. Се надевам дека оваа моја мала разгледница ќе ве најде сите во совршено здравје, како што сум и јас во моментот кога ви пишувам. Вчера го сретнав мојот пријател Гати, кој е потпоручник; добро ја прославивме таа средба. Прекрасно е кога ќе сретнеш некој стар другар во вакво заборавено место, толку далеку од Франција. Веројатно нема долго да останеме овде, можеби ќе заминеме кон Солун. Конечно, нема повеќе зошто да се грижите – враќањето е блиску. Ќе ве поздравам засега и со нетрпение го очекувам вашето писмо. Ви испраќам најтопли прегратки (…) Силно поздравете го Жозеф од мене, а на Жил пренесете му многу поздрави во вашите писма. Б. Анри. Не праќајте ми повеќе пакети.

Слика: Битола – турчин , носач на товар

Анализа: Декември 1918: авторот, кој претходно бил распоредeн во фронтовски сектор (кој го нарекува „пустина“), знае дека тој сектор бил пробиен и дезорганизиран по победничката офанзива во септември 1918 г. Можно е неговата единица да била преместена во Битола, која тогаш претставувала логистички и команден центар. Тонoт на писмото ја изразува радоста што војната е завршена. Нема доказ дека гласините за повраток преку Солун во Франција биле вистинити.

Orient, le 16-12-18.

Bien chers parents et frère,

Nous voici enfin à Monastir depuis deux jours que nous avons quitté notre désert, aussi notre joie à tous est grande de pouvoir vivre un peu dans un élément civilisé. J’espère que ma petite carte vous trouvera tous en parfaite santé comme je le suis moi-même en vous écrivant. Hier j’ai fait la rencontre de mon ami Gatty qui est sous-lieutenant, nous avons fêté copieusement la bonne rencontre. C’est un bonheur quand on rencontre un de ses copains dans un patelin si loin de France. Nous ne devons pas rester ici longtemps, nous irons peut-être du coté de Salonique. Enfin, vous n’avez plus à vous en faire, le retour est proche. Je vais vous quitter et dans l’attente du plaisir de vous lire, je joins mes meilleures caresses (…) Embrassez bien fort Joseph pour moi, à Jules bien des choses sur vos lettres. B. Henri. Ne m’envoyez plus de colis

Image : Monastir Portefaix turc

Analyse : Décembre 1918 : l’auteur qui devait être stationné dans un secteur du front (qualifié de « désert ») sait que celui-ci a été percé et désorganisé par l’offensive victorieuse de septembre 1918. Il est probable que son unité ait été dirigée sur Monastir, carrefour logistique et de commandement. Le ton exprime le soulagement et la joie d’en finir. Rien ne prouve que la rumeur concernant le retour à Salonique puis en France soit réelle.